De Liefde

Voordat ik jullie in mijn latere blogs ga vermoeien – of hopelijk boeien – met maatschappijkritische epistels, eerst maar eens een post over moois in mijn leven.

Het blijkt altijd veel eenvoudiger, schrijven over wat er allemaal niet in de haak is. Hoeveel films en songs er niet gemaakt worden over gebroken harten en ellende. Één grote dramatisch bron van inspiratie.

Een lied puur over de liefde wordt door ons Nederlanders al snel bestempeld als ‘Guilty Pleasure’ vanwege de honing die er vaak rijkelijk vanaf druipt. Iets heel Nederlands, want in veel landen hebben ze beduidend minder moeite met een portie mierzoete kost.

Maar goed, ik wil niet dat jullie mij alleen leren kennen als zeurpiet of mooier gebracht ‘criticaster’. Ik ben in wezen een enorme geluksvogel met veel moois in mijn leven en neem dat zeker niet voor lief. Het lijkt me daarom wel zo chique om daar deze post aan te wijden. En heel praktisch, jullie gaan mij en mijn blogs veel beter begrijpen als ik jullie wat context bied. Dus zet ik mezelf als ‘nuchtere Hollandse’ aan de uitdaging een post over mijn liefdes te schrijven.

Kinderwens?

Als klein meisje vond ik poppen vreselijk. Met de lieflijke meisjespop die ik kreeg op mijn vijfde verjaardag had het hele gezin meer dan ikzelf. Ik gaf haar de naam ‘Truus’ en ze belandde vervolgens vrij harteloos ergens in een hoek van de kamer.

Als tiener was ik niet direct het soort meisje dat je vroeg om te komen babysitten. Ik paste sporadisch een avond op mijn neefjes en zat dan vooral met een zak chips op de bank. Vurig hoopte ik dan dat er de hele avond geen kikje zou klinken door de babyfoon. Als er dan toch een luier verschoond moest worden deed ik die vaker verkeerd om aan dan op de – toch redelijk eenvoudige – juiste wijze. Kortom, het is goed voor te stellen dat mijn tante en oom, als het even kon, liever mijn zussen vroegen.

Toen ik begin twintig was bedacht ik me dat ik uiteindelijk over véél tijd, op mijn 30ste om precies te zijn, toch wel kinderen zou willen. De achterliggende gedachte was vrij basaal; ‘het leek me later anders zo stil met Sinterklaas en Kerst’.

Zo tegen mijn 27ste merkte ik dat de tijd eigenlijk veel sneller omvliegt dan ik aanvankelijk verwachtte en begon de door mijn jongere-ik bedachte deadline beklemmend aan te voelen.
Een jaartje later maakte ik me behoorlijk zorgen of ik mijn kinderwens nog zou gaan voelen of dat deze misschien alleen theoretisch zou blijven. Zou ik er wel ooit klaar voor zijn om mezelf zoveel als nodig aan de kant te zetten voor een ander wezen? Of was mijn jeugd, waarin ik dus niet echt een moederlijk typetje was, een voorbode geweest? Vervolgens liep vlak voor mijn 29ste verjaardag na veel jaren mijn relatie op de klippen. En daarmee kon ik die deadline ook op mijn buik schrijven. Het werd nu tenslotte wel heel onwaarschijnlijk dat ik op mijn dertigste een baby zou krijgen, dacht ik.

En toen,

Toen leerde ik Paul kennen.
Met de relaties die ik vóór hem had heb ik het zeker getroffen, ook al waren ze het uiteindelijk niet voor het leven, maar bij Paul vond ik iets wat ik nog niet kende en dat voelde als thuiskomen. We begrijpen elkaar, vinden elkaar de leukste en kunnen samen het leven aan. Dat laatste durf ik vol vertrouwen te zeggen en ik ben me er heel erg van bewust hoe kostbaar dat is.

Op Nieuwsjaarnacht 2013 wenste Paul me een Gelukkig Nieuwjaar met daarbij de heel standvastige woorden ‘Lieve Katja, komend jaar gaan wij samenwonen én krijgen we een kindje!’. We waren toen we bijna 1 jaar samen en dat samenwonen deden we al praktisch maar dan in twee huizen, daar verandering in brengen was al besproken en zowel gevoelsmatig als financieel een pracht plan. Maar dat kindje, daar werd ik toch wel even door overdonderd dus wat dat betreft maande ik hem liefdevol doch ferm om niet te had van stapel te lopen. Paul antwoordde met: ‘Ach, je zult wel zien’.

De Liefde

Ik had een turbulente tijd achter de rug en de storm was pas net een beetje gaan liggen. Over mijn kinderwens had ik al een poos niet heel concreet meer nagedacht. Na een paar maanden bleek ik echter plots zwanger.  Ongepland, want we hadden het er nog niet echt verder over gehad, noch was ik er zelf al over uit. Maar toen ik met de positieve test in mijn handen stond, voelde ik naast verbazing een enorme blijdschap én opluchting. Opluchting omdat er zoiets moois op komst was én omdat het al mijn twijfels meteen van me af deed vallen. Juist na die bewogen tijd voelde ik me er klaar voor dat er iets groter en belangrijker zou zijn dan al het andere. De zorg en liefde voor een eigen kindje.

Je zou denken dat daarmee de cirkel rond was, maar dat is niet zo. Helaas eindigde die zwangerschap na acht weken in een miskraam. Dat was destijds natuurlijk ontzettend verdrietig, maar het kleintje dat even in mijn buik heeft gegroeid is van grote betekenis geweest. Gelukkig was ik een paar maanden later, geheel gepland, weer in verwachting.

Paul en ik kregen uiteindelijk dus allebei een beetje gelijk en 15 maanden na die Nieuwsjaarnacht werd onze eerste dochter Juul geboren.

De soort immense dankbaarheid waarvoor je geen woorden hebt. Die heb ik leren kennen door de geboortes van mijn dochters. Ik begrijp nu waarom liefhebben een werkwoord is. Van al mijn meest naasten hou ik oprecht heel veel, maar het zo ontzettend bewust liefde voelen zoals ik doe voor mijn gezin, was een nieuwe ervaring voor me.

Tijd doorbrengen met genieten dat ze er zijn, naar ze te kijken en luisteren, terwijl ik mezelf beloof die momenten nooit te vergeten. Met ze kletsen en lachen om alle komische uitspraken. “Juul wil je later kok, gitariste of dokter’ worden?”, alle drie is ze vaak wanneer ze speelt, Juul “Neehee mama, ik wil gewoon Juliette blijven!”

In augustus is ons tweede meisje Fiene geboren. Ons huis is een chaos, een ritme hopen we weer ooit te vinden en ons klaar maken om op pad te gaan duurt altijd langer dan we vooraf denken, maar onze levens zijn verrijkt. Met zoveel dierbaars heb ik ook angst om het te verliezen, en ook al lukt het niet altijd ik probeer die angst niet te laten heersen maar te beantwoorden met liefhebben, dankbaar zijn en genieten.

De Liefde.

 

Een gedachte over “De Liefde”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s